พระเจ้าพิมพิสารทรงดำริว่า การที่นักบวชภายนอกพระพุทธศาสนา
ประชุมกันแสดงธรรม ในวัน 14 ค่ำ 15 ค่ำและ 8 ค่ำ เป็นที่นิยมและเลื่อมใสของประชาชน
ถ้าพระคุณเจ้าทั้งหลาย จะกระทำเช่นนั้นบ้าง ก็จะได้ความรักและความเลื่อมใส
จากชาวบ้านเช่นกัน จึงทรงนำพระดำรินี้ ขึ้นทูลพระพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าจึงทรงประชุมสงฆ์
แล้วรับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า
"ภิกษุทั้งหลาย ! เราอนุญาตให้ประชุมกัน ในวัน 14 ค่ำ
15 ค่ำ และ 8 ค่ำ แห่งปักษ์"
ในครั้งนั้น พวกภิกษุประชุมกันแล้ว
พากันนั่งนิ่งเฉยหมด ชาวบ้านเข้าไปหาภิกษุเหล่านั้นแล้ว ต่างพากันตำหนิว่า
ภิกษุเหล่านี้ประชุมกันในวันพระแล้ว ทำไมจึงนั่งนิ่งเหมือนหมูอ้วนเล่า
ธรรมเนียมของภิกษุผู้ประชุมกัน ควรแสดงธรรมมิใช่หรือ ?
พระพุทธเจ้าทรงทราบ จึงทรงอนุญาตให้มีการแสดงธรรมในวันพระ
และต่อมาทรงเห็นว่า ควรจะนำเอาศีลของภิกษุ 227 ข้อ
มาแสดงในวัน 14 หรือ 15 ค่ำ
อันเป็นวันอุโบสถ ที่เรียกว่าสวดปาติโมกข์ด้วย จึงเป็นประเพณีแต่นั้นมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น