ห้ามภิกษุณีฉันกระเทียม

     พระพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวันเมืองสาวัตถี อุบาสกคนหนึ่งได้ปวารณากระเทียมแก่นางภิกษุณีสงฆ์ ถ้าต้องการกระเทียมให้มาเอาได้ ทั้งที่ร้านค้าและที่ไร่องค์ละ 2-3 กำ     ต่อมา ในเมืองสาวัตถีมีงานมหรสพ มีคนมาซื้อกระเทียมที่ร้านค้าหมด เมื่อนางภิกษุณีมาขอจึงไม่ได้ อุบาสกเจ้าของร้านขายกระเทียม ขอให้ภิกษุณีไปเอาที่ไร่ ภิกษุณีถุลลนันทาได้ไปเอากระเทียมที่ไร่มากมาย จนคนเฝ้าไร่ติเตียนว่าไม่รู้จักประมาณ     ความทราบถึงพระพุทธเจ้า ทรงประชุมสงฆ์สอบถาม ได้ความจริงแล้วทรงติเตียนเป็นอันมาก จึงทรงบัญญัติสิกขาบท ห้ามภิกษุณีฉันกระเทียม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และได้ทรงนำเอานิทานมาเล่า ประกอบเรื่องของคนโลภมาก ดังนี้                               เรื่องหงษ์ทอง     เรื่องเคยมีมาแล้ว ภิกษุณีถุลลนันทาได้เคยเป็นภรรยาของพราหมณ์คนหนึ่ง มีธิดาอยู่ 3 คน ชื่อ นันทา นันทวดี และ สุนทรีนันทา     อยู่ต่อมา พราหมณ์สามีตายลง ไปเกิดเป็นหงส์ทอง มีขนเป็นทองทั้งตัวอยู่ในบ้านของตนนั่นเอง ด้วยความกรุณาหงส์ทองได้สลัดขนทอง ให้ครอบครัวของตนในอดีตคนละ 1 ขน รวมวันละ 4 ขนเป็นประจำ     ภิกษุณีถุลลนันทาเกิดความโลภ จึงจับหงส์ทองถอนขนจนหมด ขนที่ออกมาใหม่เลยกลายเป็นสีขาวไปขยายความ การไม่รู้จักควบคุมความต้องการให้อยู่ในขอบเขตที่สมควร ย่อมจะทำความเดือดร้อนให้ทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น